merhaba

 2 temmuz 2025 07:35 sabahı artık insanlara karşı hiç güvenim yok aptal insanlara tahammülüm kalmadı beni üzen ve beni düşünmeyen kim varsa hayatımdan çıkarttım sırf bu yüzden güven problemlerim oldu hayatıma yeni giren insanlara da bu muameleyi yaptım ve beni kıyaslama dedi biri herhalde çok kıyaslıyorum özür dilerim ondan nasıl olsa burayı asla görmeyecek ve bulamayacak buraya yazmak içimi rahatlatacak

yakın zamanlarda 3 kişiyle tanıştım sanaldan pek uzun sürmedi konuşmalarımız

bi çocukla tanıştım baş harfi K bu insan beni ilişkiden soğuttu benimle hep cinsellik üzerine konuştu beni sevmedi ve arzuladı bu gerçeği erken farkettim ve yol verdim bu konuda mutluyum uzatmadım ama biraz üzüldüm ne kadar soğuk yapsam da kırıldım artık bu muhabbetleri yapan birini görürsem direkt konuşmayı kesicem

iki yüzlü insanlardan yoruldum ve çok nefret ediyorum.

sonrasında biriyle daha tanıştım baş harfi B bu kişi ilk başta iyiydi sonrasında sinir hastası olduğunu öğrendim ve psikolojik sorunları varmış tedavi alıyormuş bu benim için sorun değildi ama yetişkin biri ve kendi duygularını asla kontrol edemiyor sinirini benden çıkarmaya çalıştı bende bunu farkettim ve sağlıklı bir ilişki değildi istemedim yol verdim

ve bu B den önce 1 2 ay önce biriyle tanıştım kendisi benden 6 yaş büyüktü yaş önemli dedim sevgi olduktan sonra önemi yok dedi ve biraz beni ikna etti ve herşeyi görüp geçirmiş her hareketimi bilen veya takıntılı mı desem sürekli beni darlayan biriydi kısacası herşeyi görüp geçirmiş yapmış ve kendine düzgün birini istiyordu bu biraz bencillik

 bilmiyorum ilişkiler gerçekten çok yorucu ve zihnim artık çok karışık eskiden aşık olunca hayatım güzelleşir ne bileyim renk gelir sanırdım ama hayatıma giren her insan bende güven problemleri yarattı artık kimseye güvenemiyorum ne yaparsa yapsın ve de erkekle kız arkadaş olamıyormuş bunu öğrendim

genelde eğer bi kızla erkek konuşuyorsa erkek hemen ilişki gözüyle bakıyor

öyle işte 2 3 sene içerisinde böyle şeyler yaşadım 

yeni sevgili yaptım

sanaldan sevgili yaptım oyundan tanıştım 10 gündür sevgiliyiz ama soğuk hissediyorum zaten güven sorunlarım var başta ona söyledim. ondan baya hoşlandım ama ayrılacak gibiyiz soğuk hissediyorum bana doğru düzgün haber vermiyor mesajlara geç bakıyor sürekli oyun oynuyor bu durumdan sıkıldım çok sıkıcı muhabbeti var ben konuşmasam konu açmasam ilerlemiyor muhabbet . ve çok küfür ediyor hiç hoşlanmıyorum sanırım baya soğudum ondan 

yine aynı şeyler

intiharı denedim adına covid dediler 2 hafta yattım , hiçbirşey hissetmedim hatta rahatladım kendimle baş başa olmak çok güzeldi uzun bir uykuydu keşke biraz daha uyuyabilseydim kendimde olmamak o kadar güzeldi ki hiçbir şey seni etkilemiyor görünmezsin sessiz soğuk hastane odası ,acı veriydi biraz damarlarımı bulamadıkları için heryeri denediler canım acıdı . sonra ağrılarım devam etti galiba beceriksizim intihar etmeyi bile beceremiyorum şaka gibi 🤠

sonra dedim bi hayata döneyim birşeyleri değiştireyim ,çok mutsuzum sanki yastayım kendi yasım sanırım. 18 oldum ama hâlâ aynı hissediyorum değişmeyecek gibi hissediyorum neyse bir çözümünü bulacağım ,biraz hayatı yaşamayı denicem söz veremem ama

motor ehliyeti alıcam belki mutlu olurum tek başıma gezerken müzik dinlerken gazlamak istiyorum umarım alabilirim motor 

umarım.

biraz sevmeye çalışıcam hayatı ama içimden ağlamak geliyor uzunca saatlerce nedenini bilmiyorum ha bir de reddedildim biri tarafından aramızda 4 yaş var diye 🤠

erkeklerle konuşmayacağım artık ara verdim uzun bir süre ,kendime odaklanıcam,üniversite için de başvuru yaptım ama ders çalışmıyorum öyle yani neyse görüşürüz kendim

gelecek hakkında plan kuramıyorum

 artık geleceğim hakkında plan kuramıyorum ölüm düşüncesi beni öyle huzurlu hissettiriyor ki, staj çok yorucu okul çok yorucu, hayat koşuşturma, sanki gücüm kalmadı sadece tek istedigim ölüp yok olmak bu düşünceyi yazarken bile sırıtıyorum beni çok mutlu ediyor beni herşeyden çok mutlu ediyor neyse bu kadarlık yeter.. uyuyacağım 

soğuk hissettiren bir duygu

eski yazılarımı okurken ne kadar üzgün olduğumu farkettim  o yazıları yazarken hayatım farklı bir konumdaydı şimdi ise farklı bir konumda ama hâlâ üzgün hissediyorum hâlâ boşlukta hissediyorum geçmiyor geçemiyor ben ölünce rahat edeceğim kesinlikle her şey çok yoruyor gerçekten katlanamıyorum keşke hiç olmasaydım kafamdaki düşünceler susmuyor uyutmuyor uyuyamıyorum asla rahat bir uyku çekemiyorum gözlerim ağrıyor, keşke hiç yetişkin olmasaydım keşke hiç çocukken yetişkin olmayı dilemeseydim zaman su gibi akıp gidiyor yapmak istediğim çok şey var ama ekonomi el vermiyor bu yüzden iyice karamsar olmaya başladım herşeyde en kötüsünü düşünüyorum açıkcası hayatımda çok şey değişti fakat hepsini yazmayacağım gelecekte okumak için yazıyorum bunları umarım okulun bitince spora devam edersin veeeee.. motor alma hayalini gerçekleştirmişsindir şunu unutma hiç, ekipmansız dışarı asla gazlamaya çıkma şayet öldüysen eğer umarım iyi bir şekilde ölmüşsündür kendine zarar vermeden ölmüşsündür umarım, dövmecide çalıştın mı peki? ve şuan içimi yiyip bitirsede bu gidişle yol yol değil ama annem hâlâ yaşıyor mu yaşıyorsa bugün onu yemeğe götür biliyorum parayı sevmezsin ama çok zengin olacağımı hissediyorum annemi en iyi restorona götür ve son olarak umarım evlenmemişsindir gelecekteki ben, çünkü evlilik berbattır. eğer buraya geldiysen zor günler geçiyorsundur yazıları okurken sıkılma sakın ha bir de ananem yaşıyor mu yaşıyorsa onu da yemeğe götür. canını sıkma eskiden nasıl herşeyi başardıysan ve azimle devam ettiysen gelecektede mükemmel bir insan olacaksın bundan eminim kendine dikkat et görüşürüz ha bir de deist misin hâlâ gelecekteki bana çok fazla sorum var bugünlük bu kadar yeterli

başlangıçlar kolay ama başlıklar gerçekten zor(2020)

 yazı yazarken tuşlara basmakta zorlanan bir elimle selam gönül isterdi ki elimde mürekkeple yazmak ama bir deftere yazmak istemiyorum buraya yazarken daha az yoruluyorum.

bunaldım gerçekten bunaldım bazen arkadaşım olsun istiyorum çocuk gibi davranabileceğim bir arkadaş çünkü yetişkin gibi davranmaktan yoruldum hayatıma sürekli kural döşüyorum bu sıkıcı değil aslında sadece dünyadaki kötülüklere karşı kendimi böyle koruyorum bir kız olmanın da yükü var üstümde hala daha kendi hakkımdaki bazı konulardan emin değilim nasıl emin olacağımı da bilmiyorum çözmeye çalışıyorum tabi ki çabalayarak ve araştırarak değil kafamı başka şeylere veriyorum kendimden kaçmıyorum ama sürekli kendimi bir döngünün içinde buluyorum bundan gerçekten sıkıldım.

bana yardımcı olacak ve beni destekleyecek arkamda duracak tek bir kişi var bu da annem belki çocuksu olduğumdandır ama onu çok yoruyorum kıskançlık yapıyorum ve onun yanındayken hep pozitif olmaya çalışıyorum açıkcası tek o var arkadaşım olarak hayatıma kimseyi sokmuyorum daha doğrusu sokamıyorum çok güven sorunum var nasıl çözeceğimi de bilmiyorum belki çözüm olur diye yazı yazarak kendimle yüzleşirim sanıyorum...

öncelikle küçüklüğümde yakın akrabalarım tarafından çok dışlandım ve bunun nedenini sorduğumda çünkü sen babanın kızısın diye bir cevap aldım ve küçükken bu durum beni çok üzüyordu ağlayarak ve üzülerek artık bıktım ,usandım yeter dedim ve gerçekten de bu duygumu kaybetmiş gibiyim hissizleşmiş olabilir miyim diye gerçekten çok düşündüm. 

hayır ben kötü biri değilim sırf Allah yolunda olduğum böyleyim diyemem çünkü değilim ,sırf cennete de gideceğim diyede değil benim içimde var kimseye kin besleyemiyorum hep anlayışlı birisi olarak görüyorum herkese dair umutlarım var o kadar travmalar yaşamama rağmen yine de gülümseyerek hayatıma devam ediyorum ve bu davranışlarım aşırı derecede hoşuma gidiyor kendimle barışık bir insanım her zaman kendimi ön planda tutarım bazılarına göre duygusuzca bir hareket olabilir ama umurumda değil beni tanımayan hayatımın içinde olmayan kişinin boş yorumlarına ayıracak vaktim yok ve kabaca bir tabir olabilir ama yani banane!?

merhaba

uzun bi aradan sonra tekrar merhaba blog'um ben sadece içimi dökmek bir yandan da rahatlamak amacıyla yazarken ayda yılda bir yazıp vicdan azabı çekiyormuşum gibi geliyor, buraya gelmemin sebebi yine kendimim hayatımla gelişme yok arkadaşlarımın hayatı olsun sevgililik olsun aksiyon olsun anlatacak çok şey varken anlatacak hiçbirşeyim yok gibi hissediyorum ve boğazım düğümleniyor.

gece kendimle alakalı önemli birşeyi farkettim hep böyle yapıyorum.., sanki yiyemediğim ekmeğin kırıntılarını yere döküyorum ve onları halının kuytu ve belirgin köşelerine ittiyormuşum ama o döktüğüm kırıntıları birileri görsün de istiyormuşum gibi.. 

yemek sofrasında ne zaman aklıma kötü bir anı veya herhangi bir şey gelse anneme bakıp gülümserim neden bilmiyorum sanki herşeyi görmesini istiyorum ama ben söylemek istemiyorum. 

bazen korkuyorum bazen üzülüyorum bazen komik buluyorum bazen siktiret diye kabaca kendime kızıp alay ediyorum sanki herkes doğruymuş da ben yalnışmışım gibi geliyor, ders çalışmak istiyorum çalışıyorum aklımda tek tük kalıyor böyle oturup saatlerce ders çalışamıyorum, sürekli denedim bıkana kadar beceremiyorum aklım sürekli başka yerlerde, çalışkan değilim ama kendimi üzmemeye çalışsamda sürekli üzülüyorum.. 

konudan konuya atlamayı seviyorum. 

bilim insanları çalışıyor herkes çalışıyor evreni tanıyoruz dünyayı tanıyoruz yeni şeyler öğreniyoruz yeni meslekler yeni vergiler yeni insanlar hep aynı döngü içerisinde olmak, öleceğini bile bile yaşamak korkutucu olsa da yaşamayı sevdiğim kadar da yaşamaktan nefret ediyorum, insanları tanımak çok kolay, bazı insanlar duygusal açıdan zeki oluyorlar bazı insanlar mantıksal açıdan zeki oluyorlar

bazıları saf oluyorlar olan bitenden haberi yok.. 

insanlar hakkında gerçekten bildiğim önemli bilgi şu dur ; insanlar hep birşeye muhtaçlar, insanlar hep önyargılılardır, insanlar hep abartırlar herşeyi abartırlar, insanları kandırmak çok kolaydır aynı bir çoçuğa çikolata almak gibi

insanlar hakkında sayısızca bilgiye sahip olmama rağmen hiç insanları kötü niyet üzerine kullanmadım insanlara ve kendimde dahil olmak üzere acıyorum, birini kırmaktan hoşlanmam ama beni gerçekten kırmak isteyeni kolay affetmem, affetsemde hayatımda yeri olabileceğini düşünmüyorum. 

bazen bu beni korkutuyor bir insanla tanışıp onun hal ve hareketlerine bakarak onu direk tanımak ve bunun doğru olması çok üzücü oluyor, belki de ben aptalımdır böyle önyargı ile yaklaşmak doğru değildir desem de hep tahmin ettiklerim doğru çıkıyor, bazen ilerigörüşlü olmak sevindirici oluyor da bu tarafını da seviyorum

kendimi kötülüklere karşı korumamda çok yardımcı oluyor