ehm

 ne bileyim artık kimse için çabalamıyorum kendiliğinden gelmiş boşvermişlik var bedenimin içinde bazı sorunlarım var bunları çözmeye çalışmaktan da yoruldum çözülmeyecek kadar zorlar, kendimi zorlamaktan da yoruldum bazen umutsuzluğa kapılıyorum o da şuan gibi,önümdeki bu kadar yaşamı düşününce yoruluyorum şimdiden büyümek istemiyorum bir işe başlamak bir ev sahibi evlilik hiçbirini istemiyorum, kendimi birine açıklamak çok kolay geliyor bana kendimi o kadar iyi tanımaya başladım ki, hiçbirşey ilgimi çekmiyor hiçbirşey örnek vereyim ilk başta aşk bunu düşünmek için herkes yaşımın erken veya normal olduğunu söylüyor insanlar neden birbirinin hayatına müddale etmek zorunda ki saatlerce yazı yazıp benliğimde kaybolmak istiyorum, herkesten çok şey öğrendim hâlâ bilmediklerim de var ben kimseyi hayatımda istemiyorum, travmalarım var vb bir sürü şeyim var ama ben bunlara rağmen umutluyum, mutluyum çünkü kendime çok önem veriyorum bazen bıkıyorum çoğu şeyden kavgalardan kırılmaktan, çok umursamaz davranıyorum ama kendimi yalnızlık içine terk ediyorum ne bileyim hiçbirşeyi bilmiyormuş gibi davranıyorum, bıktım kimse sesimi duymuyor ki kendimi duyurmak gibi bi çabam da yok.

başlık ne koyabilirim bilmiyorum

 dünyadaki varlığımı hissetmekte zorlanıyorum neler oluyor bilmiyorum içimi birşeyler karartıyor bi an varlığımı düşündüğümde boşluğa düşüyorum başıma ağrılar giriyor habire kendime neden? sorusunu soruyorum ve neden?, neden? dedikçe birşeyler oluyor sesler geliyor kafamın içinden başımı ağrıtıyor bu ses, gerçekten ne hissettiğimi bilmiyorum, kendimle konuşmakta zorlanıyorum. 

neler oluyor? bu şey de ne? neden adlandıramıyorum? 

öylesine yazı felan

 franz kafkanın bir sözü var "yalnızlığım insanlarla dolu" diye bir söz, benim yalnızlığım benliğimle dolu.