merhaba

uzun bi aradan sonra tekrar merhaba blog'um ben sadece içimi dökmek bir yandan da rahatlamak amacıyla yazarken ayda yılda bir yazıp vicdan azabı çekiyormuşum gibi geliyor, buraya gelmemin sebebi yine kendimim hayatımla gelişme yok arkadaşlarımın hayatı olsun sevgililik olsun aksiyon olsun anlatacak çok şey varken anlatacak hiçbirşeyim yok gibi hissediyorum ve boğazım düğümleniyor.

gece kendimle alakalı önemli birşeyi farkettim hep böyle yapıyorum.., sanki yiyemediğim ekmeğin kırıntılarını yere döküyorum ve onları halının kuytu ve belirgin köşelerine ittiyormuşum ama o döktüğüm kırıntıları birileri görsün de istiyormuşum gibi.. 

yemek sofrasında ne zaman aklıma kötü bir anı veya herhangi bir şey gelse anneme bakıp gülümserim neden bilmiyorum sanki herşeyi görmesini istiyorum ama ben söylemek istemiyorum. 

bazen korkuyorum bazen üzülüyorum bazen komik buluyorum bazen siktiret diye kabaca kendime kızıp alay ediyorum sanki herkes doğruymuş da ben yalnışmışım gibi geliyor, ders çalışmak istiyorum çalışıyorum aklımda tek tük kalıyor böyle oturup saatlerce ders çalışamıyorum, sürekli denedim bıkana kadar beceremiyorum aklım sürekli başka yerlerde, çalışkan değilim ama kendimi üzmemeye çalışsamda sürekli üzülüyorum.. 

konudan konuya atlamayı seviyorum. 

bilim insanları çalışıyor herkes çalışıyor evreni tanıyoruz dünyayı tanıyoruz yeni şeyler öğreniyoruz yeni meslekler yeni vergiler yeni insanlar hep aynı döngü içerisinde olmak, öleceğini bile bile yaşamak korkutucu olsa da yaşamayı sevdiğim kadar da yaşamaktan nefret ediyorum, insanları tanımak çok kolay, bazı insanlar duygusal açıdan zeki oluyorlar bazı insanlar mantıksal açıdan zeki oluyorlar

bazıları saf oluyorlar olan bitenden haberi yok.. 

insanlar hakkında gerçekten bildiğim önemli bilgi şu dur ; insanlar hep birşeye muhtaçlar, insanlar hep önyargılılardır, insanlar hep abartırlar herşeyi abartırlar, insanları kandırmak çok kolaydır aynı bir çoçuğa çikolata almak gibi

insanlar hakkında sayısızca bilgiye sahip olmama rağmen hiç insanları kötü niyet üzerine kullanmadım insanlara ve kendimde dahil olmak üzere acıyorum, birini kırmaktan hoşlanmam ama beni gerçekten kırmak isteyeni kolay affetmem, affetsemde hayatımda yeri olabileceğini düşünmüyorum. 

bazen bu beni korkutuyor bir insanla tanışıp onun hal ve hareketlerine bakarak onu direk tanımak ve bunun doğru olması çok üzücü oluyor, belki de ben aptalımdır böyle önyargı ile yaklaşmak doğru değildir desem de hep tahmin ettiklerim doğru çıkıyor, bazen ilerigörüşlü olmak sevindirici oluyor da bu tarafını da seviyorum

kendimi kötülüklere karşı korumamda çok yardımcı oluyor